لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣ - وقوف به مشعر

صحراى عرفات و قريب بمازمين كه ما بين دو كوه است كه مراد اين باشد كه اول داخل حجاب حرم مى‌شوند و بعد از آن داخل ما زمين مى‌شوند كه مجموع مشعر در ميان دو كوه است پس چون زيارت كنندگان كعبه اراده زيارت كردند ايشان را در آن در يعنى فضاى در خانه كه عرفاتست باز داشتند كه تضرع و زارى كنند تا آن كه رخصت دهند ايشان را كه داخل شوند در حجاب دويم كه مشعر است پس ايشان را در آنجا باز مى‌دارند تا تضرع و زارى كنند و گناهان ايشان را بيامرزند پس چون حق سبحانه و تعالى تضرع و زارى ايشان را ديد بر ايشان رحم كرد و فرمود كه پيشتر آيند در منى و قربانى خود را بكشند و به سبب اين كشتن نيز ايشان را قربى حاصل شود به آن كه خالصا لوجه اللَّه بكشند و چون قربانى را كشتند و ازاله كردند از خود چركينهاى صورى را به آن كه سر بتراشند و شارب بگيرند و ناخن بگيرند و چون اينها واقع شد كه از چركنيت گناهان در عرفات و مشعر پاك شدند و از چركنيت صورى در منى پاك شدند چون همه حجاب بودند و از همه پاك شدند حق سبحانه و تعالى ايشان را رخصت داد كه بيايند به زيارت خانه با طهارت به غسل و وضو يا پاكى از گناهان بودند و غير آن راوى مى‌گويد كه عرض نمودم كه چرا در ايام تشريق روزه مكروه است يعنى حرامست چون در منى‌اند بلكه ناسكند بحج حضرت فرمودند كه جمعى كه بحج رفته‌اند به زيارت خانه او رفته‌اند و مهمان حق سبحانه و تعالى‌اند و خوب نيست روز گرفتن مهمان در خانه مهماندار چنانكه گذشت، و صدوق در ميان اين حديث حديثى نقل كرده است و باز سر حديث اول مى‌رود و آن را تمام مى‌كند كه مرويست كه اين سه روز ايام خوردن و آشاميدن و جماع كردنست و منافاتى نيست ميان هر دو بلكه مؤيد حديث اول است زيرا كه چون مهمانند ايشان را رخصت همه چيز دادند.