لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٩ - بردن خاك كعبه

امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه برداشتم بوى خوش مقام را كه بمنزله عبير پاشيده بودند بر آنجا و خاكى از خاكهاى كعبه را كه از زمين يا ديوار تراشيده باشند نه خاكروبه آن و هفت سنگ ريزه نيز برداشتم چون سنگ ريزه‌هاى رمى است كه مى‌آورند و در مسجد الحرام مى‌ريزند توهّم كرده بوده است كه چون از خارج مى‌آورند چون جزو مسجد شود حضرت فرمودند كه بد كردى مى‌بايست بپرسى هر كار كنى و چون بوى خوش را بكار فرموده بود متعرض او نشدند و فرمودند كه اما خاك و سنگ ريزه را رد كن بمسجد چون جزو مسجد است‌

(و روى محمّد بن مسلم عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال لا ينبغى لأحد ان ياخذ من تربة ما حول البيت و ان اخذ من ذلك شيئا ردّه)

و به اسانيد صحيحه و كالصحيح منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه سزاوار نيست كه احدى از خاك دور خانه بردارد و اگر بردارد باز به جاى خود برد و ظاهر لا ينبغى كراهتست و بسيار است كه در حرمت نيز اطلاق مى‌نمايند و ظاهر لفظ ردّه لزوم است و ممكن است كه حمل بر كراهت كنيم چون غالب اوقات گرديست كه از جاهاى غير مسجد باد مى‌آورد و چون ممكن است كه جزوى از خاك مسجد داشته باشد بردن خوب نباشد

(و قال حذيفة بن منصور لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّ عمّى كنس الكعبة فاخذ من ترابها فنحن نتداوى به فقال ردّه إليها)

و كالصحيح منقولست از حذيفه كه عرض كردم به آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه عمّم كعبه را رفته بود و آن خاك را برداشته است و ما از جهة رفع بيمارى آن را دوا مى‌كنيم خوبست حضرت فرمودند كه پس بريد بسوى كعبه‌