لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٩٥ - هر كه طعامى زعفران دار يا زعفران را عمدا بخورد

جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه من حلواى خرمائى خوردم تا سير شدم و محرم بودم فرمودند كه چون از عبادات حج فارغ شوى و خواهى كه از مكه معظمه بيرون آيى يك درهم خرما بخر و آن را تصدق كن تا كفاره اين خوردن باشد و كفاره هر چه در حال احرام واقع ساخته باشى از روى نادانى، و اين تصدق بر سبيل استحبابست و اين از جمله قضاى تفث است و صحيحه معاوية بن عمار نيز خواهد آمد.

[هر كه طعامى زعفران دار يا زعفران را عمدا بخورد]

(و روى زرارة عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال من اكل زعفرانا متعمدا او طعاما فيه طيب فعليه دم و ان كان ناسيا فلا شى‌ء عليه و يستغفر اللَّه و يتوب اليه)

و به اسانيد صحيحه منقولست كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه طعامى زعفران دار يا زعفران را عمدا بخورد يا طعامى را بخورد كه بوى خوش داشته گوسفندى مى‌كشد و تصدق مى‌كند آن را بر فقرا و اگر از روى فراموشى خورده باشد بر او چيزى نيست و طلب مغفرت مى‌كند از حق سبحانه و تعالى و بازگشت مى‌كند بسوى او بانكه مى‌گويد استغفر اللَّه و اتوب اليه‌ و ظاهر آنست كه توبه بر سبيل استحباب باشد زيرا كه بر نسيان مؤاخذه نيست و ليكن غالب اوقات نسيان به سبب عدم اعتناست كه اگر ملاحظه نيكو كند نسيان نخواهد كرد چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه:

رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا

(و روى عن الحسن بن زياد قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه وضّأنى الغلام و لم اعلم به دستشان فيه طيب فغسلت يدى و انا محرم فقال تصدّق بشي‌ء لذلك.)

و كالصحيح منقولست از حسن كه گفت عرض نمودم به حضرت امام‌