لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٤ - باب آداب المسافر

نمودن خوب نيست بلكه علامت حماقت است چون حق سبحانه و تعالى با عقل كل كه پيغمبر آخر الزمانست مى‌فرمايد كه مشورت كن با اصحابت و بعد از عزم توكل بر خداوندت كن و هر كارى كه ترا باشد يا رفقا را باشد با هم مشورت كنيد.

و بسيار تبسم كن در روى ايشان و هر چند مغموم باشى روى خود را گشاده دار، و منقبض و گرفته رو مباش، و توشه خود را در ميان گذار با رفقا و غير ايشان، و چون ترا بخوانند به ضيافتى يا صحبتى قبول كن، و اگر از تو يارى خواهند ايشان را مدد كن مثل آن كه مى‌خواهند خيمه بر پا كنند مدد كن و اگر خواهند كه چهار پا را بار كنند اعانت كن و در بعضى از نسخ به غين و تا بود يعنى اگر بدست دشمنى گرفتار شوند به فرياد رس ايشان را و تا مقدورت باشد سعى كن در خلاصى ايشان اگر چه هر چه داشته باشى بدهى مگر آن كه خوف هلاك خود باشد در دادن، و تا توانى عبث سخن مكن و نماز بسيار كن يا دعا يا صلوات بر محمد و آل او بسيار بفرست و همه مطلوبست كه بسيار كند، و بايد كه جوانمردى كنى بهر چه داشته باشى در مثل چهارپا هر گاه شخصى مانده باشد او را سوار كنى و خود پياده بروى و آب و توشه به ايشان بدهى و ايشان را بر خود مقدم دارى.

چنانكه منقولست كه در جنگ احد شخصى آب آورد از جهة جمعى كه از اسب افتاده بودند و رمقى در ايشان مانده بود و تشنه بودند چون به اول شهدا رسيد اشاره به ديگرى كرد و آن ديگر به ديگر تا بدهمين رسيد اشاره به اول كرد چون به اول رسيد ديد كه متوجه عالم قدس شده است و بدو يمين رفت او نيز رفته بود تا بدهمين رسيد او نيز رفته بود، و اگر ترا گواهى بطلبند بر حق گواهى بده و چون با تو مشورت كنند در چيزى فى الحال جواب مده‌