لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٢٣ - باب آداب المسافر

فانّ العاقل اذا ابصر بعينه شيئا عرف الحقّ منه و الشّاهد يرى ما لا يرى الغائب.

يا بنيّ اذا جاءك وقت الصّلاة فلا تؤخّرها لشي‌ء صلّها و استرح منها فانّها دين و صلّ فى جماعة و لو على رأس زجّ و لا تنا منّ على دابّتك فانّ ذلك سريع فى دبرها و ليس ذلك من فعل الحكماء الّا ان يكون فى محمل يمكنك التّمدّد لاسترخاء المفاصل و اذا قربت من المنزل فانزل عن دابّتك و ابدا بعلفها قبل نفسك فانّها نفسك و اذا اردتم النّزول فعليكم من بقاع الارض بأحسنها لونا و ألينها تربة و اكثرها عشبا و اذا نزلت فصّل ركعتين قبل ان تجلس و اذا اردت قضاء حاجتك فابعد المذهب فى الارض و اذا ارتحلت فصّل ركعتين ثمّ و ودّع الارض الّتى حللت بها و سلّم عليها و على أهلها فانّ لكلّ بقعة اهلا من الملائكة و ان استطعت ان لا تاكل طعاما و لا شرابا حتّى تبدأ فتصدّق منه فافعل، و عليك بقراءة كتاب اللَّه عزّ و جلّ ما دمت راكبا و عليك بالتّسبيح ما دمت عاملا [عملا] و عليك بالدّعاء ما دمت خاليا و إيّاك و السّير من اوّل الليل و سر فى اخره و إيّاك و رفع الصّوت فى مسيرك)

اين بابى است در آداب مسافر منقولست كالصحيح از حماد بن عيسى و در محاسن از حماد بن عيسى يا ابن عثمان و در كافى از حماد فقط و هر دو ثقه‌اند كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه لقمان به پسرش گفت كه هر گاه بسفر روى با قومى: بسيار مشورت كن با ايشان در امور خود و امور ايشان چون حوادث سفر بسيار است و براى خود عمل‌