لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٥٠ - اگر كفاره نداشت

سعى و عمره را به جا آورد پيش از آن كه موسى از سر بگيرد زن خود را ببوسد حضرت فرمودند كه گوسفندى مى‌كشد و اگر پيش از تقصير جماع كند بر اوست كه شترى يا گاوى را بكشد و صدوق حاصل معنى را بعنوان خطاب ذكر كرده است.

(و روى ابن مسكان عن ابى بصير قال سالت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن المحرم يريد ان يعمل العمل فيقول له اصحابه و اللَّه لا تعمله فيقول و اللَّه لأعملنّه فيحالفه مرارا فيلزمه ما يلزم صاحب الجدال فقال لا انّما اراد بهذا اكرام اخيه انّما يلزمه ما كان للّه عزّ و جلّ معصية.)

و در صحيح منقولست از ابو بصير كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از محرمى كه خواهد كارى بكند پس اصحاب او در كافى صاحبه است و اين بهتر است كه صاحب و رفيقش به او مى‌گويد كه و اللَّه اين كار را مكن او قسم خورد كه و اللَّه نمى‌كنم از جهة رضاى تو و در بعضى از نسخ و قرائت و اللَّه لا علمته است به آن كه صاحبش گويد و اللَّه تو اين جفا را مكش كه ما خود مى‌كنيم و او مى‌خواهد كه اين خدمت را به جا آورد مى‌گويد كه و اللَّه كه اين خدمت را من مى‌كنم و مكرر رفيقش مى‌گويد مكن و قسم مى‌دهد او را و او قسم ياد مى‌كند كه من مى‌كنم آيا كفاره كه بر صاحب جدال لازم است بر او لازم مى‌آيد و اگر راست باشد در سه مرتبه گوسفندى مى‌كشد و اگر دروغ گويد در سه مرتبه شترى مى‌كشد حضرت فرمودند كه نه زيرا غرض او تعظيم و اكرام برادر مؤمن است و اين عبادتست و كفاره وقتى مى‌بايد داد كه قسمش مخالف الهى باشد مثل قسم اخبار كه اگر دروغ قسم خورد غموس است و از گناهان كبيره است و اگر راست قسم خورد باز منهى عنه است و حق سبحانه و تعالى فرموده است كه‌ وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ‌