لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٤ - تلبيه

ابى الحسن على بن موسى الرضا صلوات اللَّه عليهما از علت و سبب تلبيه كه چرا در حالت احرام تلبيه مى‌گويند حضرت فرمودند كه چون بندگان احرام مى‌بندند و نيت مى‌كنند كه اشياء چند را بر خود حرام مى‌گردانم از حضرت رب العزة تعالى شانه ندا مى‌رسد كه اى بندگان من و اى كنيزان من چنانكه شما از سر لذتها گذشتيد از جهة رضاى من بذات خود قسم كه البته شما را بر آتش دوزخ حرام مى‌گردانم پس حق سبحانه و تعالى فرمود كه اى بندگان من، بندگان در جواب مى‌گويند لبيك اى خداوند من در بندگى تو ايستاده‌ام و ديگر در بندگى ايستاده‌ام پس تلبيه جواب نداى الهى باشد و منافات نيست ميان اين احاديث و احاديث ديگر.

از آن جمله آن كه نداى حضرت ابراهيم است و آن كه نداى حضرت موسى را جواب مى‌گويند و نداى حضرت سيد المرسلين را جواب مى‌گويند كه همه را امر بحج كرده است بعد از نداى الهى كه در قرآن مجيد ايشان را خوانده است كه «وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ‌ الخ و نداى حضرت ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم را يك يك جواب مى‌گويند چون همه همه را طلبيده‌اند و ديگر خواهد آمد پس اگر در حالت تلبيه همه را منظور دارند بهتر خواهد بود لهذا تلبيات بسيار وارد شده است و اگر اكتفا به چهار كنند جواب خداوند عالميان و جواب حضرت سيد المرسلين ٦ و جواب ابراهيم و موسى ٨ و جواب حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم را قصد خواهند كرد و در تلبيه كبير جواب هر يك را قصد مى‌توان كرد كه از جهة هر يك يك فقره كه مشتمل باشد بر دو تلبيه قصد كردن، و اگر در هر يك قصد همه را بكند بهتر است به آن كه قصد كند كه چون همه مرا طلب كرده‌اند از جانب تو اينك اطاعت نموده آمده‌ام و به خدمت ايستاده‌ام‌