لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٦٠ - توشه سفر آخرت

احسان خداوند خود را به سبب تجارت كه آن نيز از جمله توشه شما باشد، و هم چنين اگر دعا كنيد و از خداوند خود رفاهيت عيش دنيا را طلب كنيد چون اكرم الاكرمين است و دنيا و آخرت هر دو از اوست و شما بهر دو محتاجيد همه را از او طلب كنيد، بلى مى‌بايد كه مقصود بالذات اخرت باشد و دنيا مقصود بالعرض باشد بلكه ممكن است كه غرض از دنيا نيز آخرت باشد بانكه غرض از تجارت اين باشد كه در همين موضع راه نفع شما به محتاجان و بى‌چارگان رسد قطع نظر از آن كه هر گاه متاعى با خود دارند هميشه متوجه حق سبحانه و تعالى است كه متاع ايشان به سلامت به آن جا رسد و دعا مى‌كنند كه نفع كند و به سبب اينها نيز بنده را قرب حاصل مى‌شود و خاطرش مطمئن است و خوف هلاك ندارد و اگر بعوض متاع زر برد دشمن زر بيشتر از دشمن متاعست، و اگر دزد برد متاع را مى‌برد جان به سلامت است، و اگر زر دارد غالب اوقات در كمر مى‌بندد و اكثر اوقات مى‌كشند كه زر را ببرند و عمده آنست كه بنده خود را خالص كند از جهة رضاى خداوندش اگر خالص است اينها ضرر ندارد و اگر خالص نيست نداشتن نافع نيست و راههاى شيطان بسيار است‌