لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٧٢ - پوشاندن صورت براى زنان

و در صحيح عيص منقولست كه تا سر بينى مى‌آويزد، و در صحيح‌

(حلبى آنست كه رو را باز گذارند و تا دهان مى‌توان آويخت.

و فى رواية معاوية بن عمّار عنه صلوات اللَّه عليه انه قال تسدل المرأة الثّوب على وجهها من اعلاها إلى النّحر اذا كانت راكبة.)

و به اسانيد صحيحه منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه زن برقع را بر رو مى‌آويزد از بالا تا گود گردن هر گاه سوار باشد يعنى بر شتر تا او را نتوانند ديدن و احاديث سابقه را حمل مى‌توان كرد بر حالت پياده مثل حالت طواف يا بترتيب كه تا سر بينى هر گاه پياده باشد و بر مانند اسب و استر تا ذقن يا دهن و بر الاغ تا ذقن، و ظاهر جمع آنست كه سواره بر هر چه باشد تا نحر و پياده بحسب فضيلت باشد هر چند كمتر باشد بهتر باشد و جمعى گفته‌اند كه مى‌بايد بر روى او نخورد چنانكه از مو مى‌بافند و هميشه زنان عرب بر رو مى‌بندند و اين احوط است.

(و روى عبد اللَّه بن ميمون عن الصّادق عن ابيه صلوات اللَّه عليهما قال المحرمة لا تتنقّب لأنّ احرام المرأة فى وجهها و احرام الرّجل فى رأسه.)

و در حسن كالصحيح منقولست كه آن حضرت فرمودند كه زنى كه احرام گرفته باشد نقاب نمى‌اندازد زيرا كه احرام زن در روى اوست و احرام مرد در سر اوست و ظاهرا بر سبيل كراهت باشد، و يا آن كه آن چه بر روى بندند نقاب باشد و هر چه را آويزند نقاب نگويند و اين وجهى است در جمع و ليكن ظاهرا تعليل خلاف اين وجهست، و اينها در وقت رفتن است و در منزل قصور ندارد.

چنانكه در صحيح از زراره منقولست كه گفت عرض نمودم به حضرت‌