لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٥٧ - توشه سفر آخرت

برهنه در آفتاب قيامت، و حجى به جا آور از جهة اهوال عظيمه كه در پيش دارى، و دو ركعت نماز بكن در ميان شب از جهة تنهائى قبر اگر ممكن باشد، كلمه خيرى بگو، و اگر خواهى كلمه شرّى را به گويى مگو و خاموش باش، يا تصدقى كن بر درويشى، يعنى اعمال خير توشه آخرتست از ابتداى مرگ تا وقتى كه داخل بهشت شوى شايد كه به سبب اين اعمال نجات يابى اى درويش بى توشه از مشقت و عذابهاى روزى كه دشوار خواهد بود بر جمعى كه توشه نداشته باشند و دنياى خود را دو شاهى كن يكى آن كه صرف عيال خود كنى، و دويم آن چه از جهة خود پيش بفرستى كه در راه حق سبحانه و تعالى صرف كنى از جهة آخرتت، و سيمين ضرر ندارد و نفع ندارد يعنى هر چه دارى بقدر ضرورت عيال قدرى نگاه دار باقى را پيش بفرست كه بهترين توشه‌هاست و هر چه نگاه مى‌دارى سبب حسرت و ندامت خواهد بود نگاه مدار و چنان كه مالت را دو قسمت كردى سخنت را نيز دو قسمت كن يكى در طلب قوت لا يموت كه از حلال به همرسانى، و يكى از جهة آخرت كه ذكر و قران و كلمات خير است، و كلمه سيم كه عبث گفتگو كنى ضرر دارد و نفع ندارد و بان متكلم مشو، پس از روى حسرت گفت كه مرا كشته است و مى‌كشد غم روزى كه تدارك آن نمى‌توانم كرد يا به حقيقت آن روز نمى‌توانم رسيد و آن روزيست كه گذشت و هر چه امروز تدارك آن كنى تدارك همين روز كرده چون هر نفسى از عمر سرمايه است و در موثق از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه ابو ذر رحمة اللَّه عليه آن مقدار را از ترس حق سبحانه و تعالى كريست كه چشمش ضعيف شد و بدرد آمد به او گفتند يا ابا ذر كاش دعا مى‌كردى كه حق سبحانه و تعالى چشمت را شفا مى‌داد در جواب گفت كه چندان در غمم كه اصلا