لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠ - منى

واحد و اقامتين)

و در احاديث متكثره وارد است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه كه مزدلفه را جمع مى‌نامند زيرا كه جمع مى‌كنند در آنجا نماز شام و خفتن را به يك اذان و دو اقامه چون وقت فضيلت شام گذشته است اذان خفتن را اول مى‌گويند پيش از نماز شام و بعد از آن اقامه مى‌گويند و نماز شام را به جاى مى‌آورند ديگر اقامه مى‌گويند از جهة نماز خفتن و آن را به جا مى‌آوردند چنانكه در جميع مواضع جمع چنين مى‌كنند بلكه اگر توقفى در عرفات واقع شود تا سرخى مغربى زايل شود در آنجا نيز چنين مى‌كنند

[منى‌]

(و سمّيت منى منى لأنّ جبرئيل ٧ اتى ابراهيم ٧ فقال له تمنّ يا ابراهيم فكان تسمّى منى فسمّاها النّاس منى و در صحيح از معاوية بن عمار منقول است كه آن حضرت صلوات اللَّه)

عليه فرمودند كه چرا منى را منى مى‌گويند زيرا كه جبرئيل ٧ به نزد ابراهيم ٧ آمد و به او گفت كه يا ابراهيم آرزويى كه دارى از حق سبحانه و تعالى آرزو كن يعنى در دل بگذران چون در هر جا كارى مى‌بايد كرد در عرفات و مشعر به زبان تضرع و زارى مى‌بايد كرد و چون نزديكتر شد زبان معزول مى‌شود و بدل مطالب را عرض مى‌بايد كرد چون در احاديث صحيحه وارد شده است كه حق سبحانه و تعالى مى‌فرمايد كه من نزد حسن ظن بنده مؤمنم بهر عنوان كه گمان بمن دارد چنان مى‌كنم پس مى‌بايد كه آرزوهاى خود را عظيم كند چون قبيح است كه از اكرام الاكرمين مطالب فانيه زايله طلب كنند پس از اين جهت منى را منى ناميدند تا بدانى كه جاى آرزو است و در بعضى از نسخ فكان تمنّى منى واقع است يعنى حضرت ابراهيم‌