لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٩٣ - عطر و زعفران

تشبيه به زنان است،

و من تشبّه بقوم فهو منهم‌

و بنا بر معنى اول كراهت باين اعتبار است كه رفع شين به موم و روغن و چربى گوشت و پيه مى‌توان كردن لازم نيست كه از حنا باشد و ممكن است كه همه مكروه باشد و اللَّه تعالى يعلم.

[عطر و زعفران‌]

(و كان عليّ بن الحسين صلوات اللَّه عليهما اذا تجهّز إلى مكّة قال لأهله إيّاكم ان تجعلوا فى زادنا شيئا من الطّيب و لا الزّعفران ناكله او نطعمه.)

و منقولست كه چون آن حضرت تهيه راه مكه معظمه مى‌گرفتند به اهل خانه خود مى‌فرمودند كه مبادا در توشه ما از بوى خوش مطلقا خصوصا زعفران چيزى داخل كنيد كه جمعى كه همراهند بخورند يا بخورد ايشان دهيم، و خود احتمال ندارد كه تناول فرمايند خود را با ديگران داخل فرموده‌اند و مراد ديگرانند، يا آن كه خود نيز داخل باشند و ندانند كه زعفران دارد يا اندكى از بوى خوش و زعفران كه مستهلك شوند ضرر ندارد و ليكن كراهت دارد.

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه يكره من الطّيب اربعة اشياء للمحرم المسك و العنبر و الزّعفران و الورس و كان يكره من الادهان الطّيّبة الرّيح.)

و شيخ در موثق از معاوية بن عمار روايت كرده است اين عبارت را پس ظاهر مى‌شود كه از كتاب معاويه است پس صحيح باشد كه آن حضرت فرمودند كه مكروهست از بوى خوش محرم را چهار چيز و آن مشك و عنبر و زعفران و ورس است و آن حضرت صلوات اللَّه عليه كراهت داشتند از روغنهايى كه خوشبو باشد، و كراهت در اينجا بمعنى حرمتست بى‌دغدغه، و عبارت شيخ انّما يكره است در اول كه بمعنى حصر باشد.