لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٣٦ - باب كراهة الوحدة فى السفر

فرمودند سه كس را كسى كه توشه خود را در سفر يا در سفر و حضر تنها خورد به آن كه با او كسى نباشد يا چيزى از آن به فقرا كه همراهند ندهد، و كسى كه در خانه تنها بخوابد، و كسى كه به صحرا و بيابان رود تنها و اينها در صورت خوف بسيار حرامست و خوف نادر مكروه است و ظاهر عبارت اعم است از آن كه خوف باشد يا نه و اگر مضطر شود و با ذكر خدا باشد تنها نيست‌

(و روى محمّد بن سنان عن اسماعيل بن جابر قال كنت عند ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه صلوات اللَّه عليه بمكّة اذ جاءه رجل من المدينة فقال له من صحبك فقال له ما صحبت احدا فقال له ابو عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه اما لو كنت تقدّمت إليك لأحسنت ادبك ثمّ قال واحد شيطان و اثنان شيطانان و ثلاثة صحب و اربعة رفقاء)

و كالصحيح منقولست از اسماعيل ثقه و ظاهرا از كتاب او ديده است و موافق مشهور ضعيف است كه گفت نزد حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه بودم در مكه معظمه كه شخصى از مدينه مشرفه به خدمت آن حضرت مشرف شد حضرت فرمودند كه با كه رفيق بودى يعنى كسى ديگر با تو بود يا تنها آمدى آن شخص گفت با كسى رفيق نبودم پس حضرت فرمودند كه اگر من پيشتر به تو گفته بودم كه تنها سفر مكن و كرده بودى نيكو تاديبى مى‌كردم يعنى به تعزير و چون نگفته بودم پيشتر از اين باين فرمودن تعزيرت مى‌كنم كه چرا مسائل خود را ياد نمى‌گيرى پس حضرت فرمودند كه يك كس كه بسفر رود تنها بمنزله شيطانست و دو كس دو شيطانند و سه كس مصاحبانند و چهار نفر رفيقانند و ظاهر آنست كه مصاحبت را زياده از سه كس خوب نيست و رفيق هر چند بيشتر است بهتر است و اللَّه تعالى يعلم‌