لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٩٦ - باب الوقت الذى اذا ادركه الانسان يكون مدركا للتمتع

حمل بر تخيير مى‌توان كرد يا افضليّت افراد در صورتى كه پيشتر حج تمتع را كرده باشد يا در صورتى كه خوف داشته باشد كه اگر از رفقا جدا شود ضررى به او رسد يا تقيه باشد چون در زمان حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم اجمعين غالبا مير حاج سنى بوده است و ايشان از جهة آن كه مخالفت عمر نكنند حج افراد مى‌كنند و به مكه نمى‌آيند و از حوالى مكه معظمه روانه عرفات مى‌شوند پس اگر كسى از ايشان جدا شود و به مكه رود او را رافضى مى‌دانند و تا كشتن همراهند و اكثر اوقات حاجيان نيز خبر ندارند كه ايشان به كدام طرف مى‌روند وقتى با خبر مى‌شوند كه ظهر يا قريب بظهر داخل عرفات شده‌اند و در آن صورت نمى‌توان آمدن به مكه كه عمره به جا آورند و خود را پيش از شام به عرفات رسانند.

و همين واقعه بر ما واقع شد كه روز عرفه به حوالى مكه معظمه رسيديم و امير حاج بر سر دو راه ايستاد كه مردمان را به عرفات برد و جمعى از شرفا به استقبال آمده بودند و فرسخ را نمى‌دانستند كه چه مقدار است ايشان مى‌گفتند كه اگر به مكه معظمه رويد عرفات را در نخواهيد يافت و امير حاج اتفاقا شيعه بود و موقوف براى بنده ساخت و بنده متفكر بودم كه حج تمتع كنيم و اضطرارى عرفه را دريابيم يا حج افراد كنيم، و در اين تأمّل بودم كه جمعى كثير از شيعيان عرب كه حاضر بودند استر بنده را پيش انداختند و استر داران همگى خود را بما رسانيدند و بسيارى شتران ذلول كرايه كرده خود را بحج تمتع رسانيدند و مظنون شد عاقبت كه از سر دو راه تا به مكه معظمه سه فرسخ بود تقريبا و اگر حاجيان مى‌آمدند اكثر را اختيارى عرفه فوت مى‌شد چنانكه جمعى با حمله روانه شده بودند بعد از ما و اكثر حاج‌