لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٥٧ - احرام قبل از ميقات

(و سال معاوية بن عمّار ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن رجل من اهل المدينة احرم من الجحفة فقال لا باس)

و بهشت سند صحيح منقولست از معاوية كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از شخصى از اهل مدينه كه احرام از جحفه گرفت حضرت فرمودند كه باكى نيست و حمل كرده‌اند بر آن كه مانعى داشته باشد مثل مرض چنانكه در احاديث بسيار وارد شده است كه مريض را جايز است تاخير نمودن تا جحفه با آن كه بر تقديرى كه نامشروع كرده باشد ممكن است كه احرامش صحيح باشد مثل تاخير حج از سال استطاعت خصوصا در جحفه چون ميقاتست و روايات وارد شده است كه دلالت مى‌كنند بر آن كه با اندك عذرى تاخير مى‌توانند كرد تا آنجا

(و روى عن ابى بصير قال قلت لأبي عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّا نروى بالكوفة انّ عليّا صلوات اللَّه عليه قال انّ من تمام حجّك احرامك من دويرة أهلك فقال سبحان اللَّه لو كان كما يقولون لما تمتّع رسول اللَّه ٦ بثيابه إلى الشّجرة)

و منقولست در موثق از ابو بصير و در كافى و تهذيب از رباح بن ابى نصر و ظاهر اين نسخه عن ابن ابى نصر بوده است و نساخ تصحيح و تصحيف نموده‌اند و در آن هر دو كالصحيح منقولست كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه علماء كوفه بما روايت نمودند كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه فرمودند كه از تمامى حجت آنست كه احرام از خانه اهلت بگيرى يعنى از خانه خودت حضرت فرمودند كه سبحان اللَّه و اين تسبيح تعجب است و شايع بوده و هست اگر چنين مى‌بود حضرت سيد المرسلين ٦ جامهاى دوخته را نمى‌پوشيدند