لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٧ - وقوف به مشعر

صداى خانه زنبور عسل است كه هيچ صدايى مفهوم نمى‌شود اما نزد حق سبحانه و تعالى ظاهر است و حق سبحانه و تعالى خطاب مى‌فرمايد به ايشان كه «انا اللَّه ربّكم‌» چنانكه در كافى است منم خداوندى كه پروردگار شما أم و شما بندگان منيد ادا كرديد حق مرا و بر من لازمست كه دعاهاى شما را مستجاب گردانم پس حق سبحانه و تعالى در آن شب تخفيف مى‌دهد از كسى كه مى‌خواهد تخفيف دهد و همه گناهان را مى‌آمرزد از جهة كسانى كه خواهد تخفيف دهد و همه گناهان را مى‌آمرزد يا آن كه حطّ عبارت از مغفرت گناهانست و بس و مغفرت عبارت از رسانيدن ايشان است به بهشت نيز

[ازدحام مردم و تكبير گفتن‌]

(فاذا ازدحم النّاس فلم يقدروا على ان يتقدّموا و لا يتاخّروا كبّروا فانّ التكبير يذهب بالضّغاط)

پس هر گاه ازدحام شود از كثرت مردمان كه نتوانند پيش و پس رفتن: اللَّه اكبر بگويند كه تكبير سبب وسعت مى‌شود و فشارش برطرف مى‌شود

[وقوف به مشعر]

(و الحاجّ اذا وقف بالمشعر خرج من ذنوبه)

و هر گاه حاجى وقوف در مشعر را به جا آورد از گناهان بيرون آيد چنانكه در روايت صحيحه وارد شده است‌

و الوقوف بعرفة سنّة و بالمشعر فريضة

و در رساله اعمش از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و در غير آن از اخبار وارد است كه وقوف در عرفات سنت است يعنى وجوب آن از قرآن ظاهر نشده است بلكه از سنت حضرت سيد المرسلين ٦ ظاهر شده و وقوف در مشعر الحرام واجبى است كه وجوبش از قرآن ظاهر شده است چون بلفظ امر است چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه چون از عرفات بار كنيد و بر گرديد خداوند خود را ياد كنيد نزد مشعر الحرام و مشهور آنست كه مراد از ذكر نيّت وقوفست در مشعر