لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٧ - باب الموت فى الغربة

باب الموت فى الغربة

(روى الحسن بن محبوب عن ابى محمّد الوابشىّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال ما من مؤمن يموت فى ارض غربة تغيب عنه فيها بواكيه الّا بكته بقاع الارض الّتى كان يعبد اللَّه عزّ و جلّ عليها و بكته اثوابه و بكته ابواب السّماء الّتى كان يصعد فيها عمله و بكاه الملكان الموكّلان به)

منقولست كالصحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه هر مؤمنى كه در غربت فوت شود و جمعى نباشند نزد او كه بر فوت او بگريند البته مواضعى كه در آنجاها عبادت الهى كرده است بر فوت او مى‌گريند، و جامهاى او بر او گريه مى‌كنند، و درهاى آسمانها كه اعمال آن را از آن درها به آسمان مى‌بردند بر او مى‌گريند، و دو فرشته كه بر او موكلند از دست راست و دست چپ بر او گريه مى‌كنند و دور نيست كه گريه عبارت از تحسّر اينها باشد از سعادت عباداتى كه در آنجاها مى‌كرده‌اند يا مى‌برده‌اند بر تقدير شعور جمادات، و بنا بر مشهور فقدان عبادات از آنها بمنزله گريه است چنانكه متعارفست ميان عرب و عجم كه مثلا باغى كه دو سه ماه آب ندهند و پژمرده شده باشد مى‌گويند كه اين درختانى از بى آبى گريه مى‌كنند