لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣٥ - باب القول عند دخول مدينة او قرية

و اعذنا من وباها

يعنى خداوندا بخوران ما را از خوانهاى اين شهر يا اين ده كه از جهة بندگانت گسترانيده و ما را در پناه خود در آور از بيماريها، و اشكالش اينست كه خانهاست و مى‌بايد كه خوان باشد يا خون به واو كه جمع خوان است بكسر خا يا ضم خا و ظاهرا به واو بوده است و نفهميده الف كرده‌اند، پس اگر به واو بخواند بهتر است و اگر خان به الف باشد بمعنى كاروانسراست، و محتمل است كه مراد باشد چون غالب اينست كه غربا در كاروانسرا بسر مى‌برند از حق سبحانه و تعالى طلب مى‌كند كه جاى خوب بيابد، و قانون كلينى قدّس سره اينست كه حديثى كه اشتباهى دارد نقل نمى‌كند و صدوق نقل مى‌كند و موضع مشتبه را مى‌اندازد در امثال چنين جائى كه اگر نخوانند در جمله اولى داخل است خداوندا چنان كن كه اهل اين شهر يا ده ما را دوست دارند خوبان و بدان، و چنان كن كه ما دوست بداريم خوبان اين شهر را يا اين ده را چون آدمى را ناچار است از تعيش اگر چه يك روز باشد از خداى تعالى طلب مى‌كند كه زندگانى در اين منزل بر وجه احسن باشد.

و در حديث كالصحيح منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه در سفر خواهى كه داخل شهرى شوى كه در آنجا كار دارى وقتى كه مشرف شوى بر آن و به بينى آن شهر را بگو

(اللَّهمّ ربّ السّماوات السّبع و ما اظلّت و ربّ الارضين السّبع و ما اقلّت و ربّ الرّياح و ما ذرت و ربّ الشّياطين و ما اضلّت أسألك ان تصلّى على محمّد و آل محمّد و أسألك خير هذه القرية و ما فيها و اعوذ بك‌