لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٥٤ - از شرف و بزرگى آدمى است كه توشه نيكو بردارد

باب الزّاد فى السّفر

[از شرف و بزرگى آدمى است كه توشه نيكو بردارد]

(قال رسول اللَّه ٦ من شرف الرّجل ان يطيّب زاده اذا خرج فى سفر)

اين بابى است در بيان برداشتن توشه در سفر منقولست از آن حضرت صلوات اللَّه عليه بروايت كالصحيح سكونى كه فرمودند كه از شرف و بزرگى آدمى است كه توشه نيكو بردارد و هر گاه به سفرى بيرون رود و ظاهرش آنست كه دو معنى مراد باشد يكى آن كه توشه نفيس بردارد از انواع متنعمات كه جمعى كه به مشايعت او روند ايشان را ضيافت كند، يا آن كه جمعى كه توشه بر نداشته باشند به ايشان تواند داد و اگر چنان كند كه خوشبو باشد به مشك و عنبر و زعفران بهتر خواهد بود چون ممكن است كه مراد حضرت خوشبو ساختن توشه باشد و معنى دويم آنست كه چون آدمى بر جناح سفر آخرتست يوما فيوما بلكه انا فانا بزرگ كسى است كه چون متوجه سفر آخرت شود آن قدر توشه اعمال صالح برداشته باشد كه او را بس باشد بلكه جمعى ديگر را اعانت تواند كرد به شفاعت و معروفى كه سابقا گذشت چون كلام آن حضرت كلام الهى است و حق سبحانه و تعالى چنين فرموده در سفر حج كه توشه برداريد و بار مردمان مباشيد به درستى كه بهترين توشه‌ها تقوى است و توشه سفر آخرتست و دنيا