لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٠٢ - هر كه طعامى زعفران دار يا زعفران را عمدا بخورد

(و روى هشام بن الحكم عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه قال لا باس بالرّيح الطّيبة فيما بين الصّفا و المروة من ريح العطّارين و لا يمسك على انفه.)

و به دوازده سند صحيح منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه باكى نيست در شنيدن بوى خوشى كه در ميان صفا و مروه مى‌باشد از بوى عطر و بوى خوش عطر فروشان مى‌باشد دست بر بينى نمى‌گيرد يا نگيرد و عطار در لغت عرب عطر فروش است از مشك و عنبر و غير آن از بوهاى خوش و اين عبارت لا يمسك مثل عبارت سابق است كه مراد نهى است و احتمال دارد كه نفى وجوب مراد باشد.

(و روى معاوية بن عمّار عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال لا باس ان تشمّ الاذخر و القيصوم و الخزامى و الشّيح و اشباهه و أنت محرم.)

به بيست سند صحيح منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه فرمودند كه باكى نيست كه بو كنى اذخر را و آن دست شويى است كه در صحراى مكه معظمه بسيار است و مى‌آورند، و قيصوم كه برنجاس [سف‌] است و خزامى به معجمتين گل خيرى صحرايى است و ظاهرا شب بو است و شيح كه درمنه تركى است و امثال اين گياهها از گلهاى صحرايى كه بو دارد و بوهاى تند.

(و روى علىّ بن مهزيار قال سالت ابن ابى عمير عن التّفّاح و الاترج و النّبق و ما طاب من ريحه فقال تمسك عن شمّه و اكله و تاكله و لم يرو فيه شيئا.)

و در صحيح از على منقولست كه گفت سؤال كردم از محمد از سيب و نارنج و ترنج و نبق كه ثمره درخت سدر است و شبيه است به كوج و هر ميوه‌