لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٥٠ - شراكت در حج

را به جا آورم بدل از او و هم چنين حلبى از آن حضرت صلوات اللَّه عليه روايت كرده است.

و در صحيحه محمد بن مسلم از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه منقول است كه در همه افعال منوب عنه را ياد مى‌كند و ظاهرا مراد از آن نيت باشد كه قصد كند كه احرام مى‌گيرم و تلبيه مى‌گويم در عمره اسلام عمره تمتع به نيابت فلان قربة إلى اللَّه و اگر نيت وجوب و ندب را زياد كند بهتر است بانكه بگويد كه بر او واجبست به اصالت و بر من به نيابت، و اگر حج سنت باشد و خود را اجير كرده باشد قصد مى‌كند كه مستحب است بر او و واجبست بر من.

و اگر حجة الاسلام بر منوب عنه واجب باشد و نايب تبرّعا به جا آورد در احرام قصد مى‌كند كه واجبست بر او و سنت است بر من و در باقى افعال قصد وجوب مى‌كند چون حج و عمره به شروع در ايشان واجب مى‌شوند چنانكه ظاهر آيه كريمه‌ «وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ» است يعنى حج و عمره را تمام كنيد اگر شروع كرده باشيد از جهة رضاى الهى يا حج و عمره را تمام به جا آوريد و افعالش را ناقص مكنيد و از جهة رضاى او به جا آوريد و ظاهرا هر سه مطلب مراد است چنانكه خواهد آمد در ضمن اخبار اگر چه اكثر علما از معنى سيم غافلند كه ظاهرا فى الحقيقه مراد الهى اين باشد كه حج و عمره را كه از بهترين عبادتست بقصد رضاى الهى به جا آوريد نه از روى ريا بلكه نه به قصد بهشت و خلاصى از دوزخ بلكه محض فرمان بردارى مقصود باشد

(و قد روى انّه يذكره اذا ذبح)

و اين روايت حسن است از مثنى از حضرت امام جعفر صادق‌