لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٢ - بى احترامى به كعبه

و خشوع و تذلل و تضرع و زارى باشد و با آن كه منافع اخروى هست منافع دنيوى نيز بيابند، و اهل مشرق از جهة اهل مغرب چيزهاى مشرقى بياورند و بر عكس و هم چنين اهل بحر و برّ از يكديگر منتفع شوند و هر چه جمع كرده باشند در راه حق سبحانه و تعالى صرف نمايند و چندين هزار كس از ايشان منتفع شوند با آن كه چون ائمه هدى در آن طرف مى‌باشند بعد از حج به ملازمت ايشان رسند در حيات و مسائل خود را اخذ نمايند و بعد از وفات و غيبت به زيارت ايشان فايز شوند قطع نظر از آن كه در هر منزلى ايشان را معرفتى حاصل مى‌شود و قدر نعمتهاى الهى را مى‌دانند و خداوند خود را ياد مى‌كنند هميشه چون هميشه خوفى و مشقتى هست و همه يك جهة ديگر و يك مطلب شده‌اند، و در حالت احرام متذكر مى‌شوند صحراى قيامت را كه همه كفنها در دوش محشور خواهند شد، و مظنون اين ضعيف آن است كه تا به مكه معظمه نروند خداوند خود را نمى‌شناسند و يك جا فرموده است حق سبحانه و تعالى كه‌ لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ‌ يعنى تا در يابند منفعتهاى بسيار از جهة خود و آن چه در فضايل حج گذشت در هيچ عبادتى اين مقدار فضايل مذكور نيست و همان كافى است.

و جمعى از محققين گفته‌اند كه هر عبادتى را كه آدمى وجهش را مى‌داند بر نفس آسانتر است و فى الحقيقه از جهة آن وجه مى‌كند، و هر چه وجهش را نداند تعبّدا آن را به جا مى‌آورد و اين مشكلتر است و ثوابش بيشتر است.

[بى احترامى به كعبه‌]

(و قال الصّادق صلوات اللَّه عليه فى حديث خبر اخر يذكر فيه الاسلام و الايمان و لو انّ رجلا دخل الكعبة فبال فيها معاندا اخرج من الكعبة و من الحرم و ضربت عنقه)