لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٢٤ - باب ما يجب على المسافر فى الطريق من حسن الصحابة و كظم الغيظ و حسن الخلق و كف الاذى و الورع

صلوات اللَّه عليه فقال أوصيك بتقوى اللَّه و اداء الامانة و صدق الحديث و حسن الصّحابة لمن صحبك و لا قوّة الّا باللَّه)

و در صحيح منقولست كه عمّار گفت كه وصيت و امر كردند مرا حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و فرمودند كه امر مى‌كنيم ترا يا عهد مى‌گيرم از تو كه پرهيزكار باشى از خداوند عالميان، و به آن كه امانت را به صاحبش برسانى، و راست به گويى و نيكو مصاحبت يا معاشرت كنى با كسانى كه با تو صحبت مى‌دارند، يا معاشرت مى‌كنند و قوتى نيست بر عمل باين وصيتها مگر بعون الهى، و اين مضامين هر يك و مجموع متواتر است از ائمه هدى صلوات اللَّه عليهم و خصوصيتى بسفر ندارند هميشه مطلوبست و آن كه بلفظ وصيت واقع شده است ظاهرا علتش اينست كه گويا مى‌فرمايند كه شايد آخر عمر ما باشد و ديگر ما را نه بينى چنين و چنين كن‌

(و روى محمّد بن مسلم عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال من خالطت فان استطعت ان يكون يدك العليا عليه فافعل)

و در قوى كالصحيح و در حسن كالصحيح و در صحيح منقولست كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه با هر كه معاشرت كنى و اختلاط كنى تا توانى چنان كنى كه تو بر او فايق باشى در احسان و اكرام و تواضع و امثال اينها و در كافى عليهم است و هر دو جايز است و در محاسن مثل اصل است‌