لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣١ - باب دعاء الضال عن الطريق

على عبدك و رسولك و على اهل بيته)

و كالصحيح از ابو عبيده منقولست كه گفت در خدمت آن حضرت صلوات اللَّه عليه بودم و شترم گم شد حضرت فرمودند كه دو ركعت نماز بكن و بعد از آن اين دعا را بخوان كه‌

اللَّهمّ رادّ الضّالّة هاديا من الضّلالة ردّ علىّ ضالّتي فانّها من فضل اللَّه و عطائه‌

پس حضرت مرا بر شتر خود سوار كردند و همين كه به راه افتاديم سياهى پيدا شد حضرت فرمودند كه شتر تست چون خوب ملاحظه كرديم شتر من بود، يعنى نماز و دعا كردم و همان لمحه پيدا شد و ضالّه را بر هر گم شده اطلاق مى‌كنند اگر حيوان نيز گم شده باشد همين عمل ظاهرا خوبست چون نماز و دعا هميشه خوبست.

و ترجمه دعا اول اين است كه خداوندا توئى خداوند هر كه در آسمانهاست و خداوند هر كه در زمينهاست توئى كه حكمت در آسمانها و زمينها محض عدل است، و توئى كه گمراهان را هدايت كننده، و توئى كه گم شده‌ها را به صاحبان مى‌رسانى، گم شده مرا بمن رسان كه روزى و بخشش تست و تو رزّاقى و بخشنده خداوندا چنان مكن كه اگر مؤمنى بيابد فريب شيطان خورد و پس ندهد و چنان مكن كه مال من سبب توانگرى كافرى گردد، خداوندا صلوات بر محمد و اهل بيت او فرست.

ترجمه دويم آنست كه خداوندا تو گم شده‌ها را به صاحبان مى‌رسانى و تو گمراهان را هدايت مى‌فرمايى يعنى اگر بد كرده‌ام مرا به راه راست بدار و مرا مؤاخذ مساز به عقوبت دنيوى و اخروى و گم شده مرا بمن برسان به درستى كه آن گم شده از فضل و عطاى تو بود أولا، الحال نيز تفضل كن بر من و ببخشا مرتبه ديگر، و التفاتى شده است در اين دعا و بعنوان خطاب هم خوبست باين نحو كه‌ فانّها من فضلك و عطائك‌