لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٧ - باب ذكر الله عز و جل و الدعاء فى المسير

باب ذكر اللَّه عزّ و جلّ و الدّعاء فى المسير

(روى معاوية بن عمّار عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال كان رسول اللَّه ٦ فى سفره اذا هبط سبّح و اذا صعد كبّر)

اين بابى است در بيان ذكر حق سبحانه و تعالى و دعاها كه در راه بايد خواند.

به اسانيد صحيحه منقولست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه دأب حضرت سيد المرسلين ٦ اين بود در سفر كه چون به پستى مى‌فرمودند سبحان اللَّه مى‌گفتند يعنى منزه است حق سبحانه و تعالى از پستى و پست مرتبگى، بلكه هر كمالى و معرفتى و رفعت معنوى كه هست همه مخصوص ذات مقدس واجب الوجوديست كه مستجمع جميع كمالاتست و هر جا پستى و نقصى كه هست از لوازم غير اوست از ممكنات، و چون آن حضرت به بلندى مى‌رفتند اللَّه اكبر مى‌گفتند يعنى حق سبحانه و تعالى از آن بزرگتر است كه وصف بزرگى او توان كرد يا آن كه بلند مرتبه‌تر از آنست كه بلندى او از قبيل بلندى ممكنات باشد بلكه بلندى او بلندى رتبه است كه واجب الوجوديست كه همه ممكنات ذليل اويند و نعم ما قال‌