لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٨ - باب ذكر الله عز و جل و الدعاء فى المسير

و از اين حديث راهى از جهة محبت عارفان گشوده‌اند آن حضرت ٦ تا در هر چه نظر كنند بواسطه آن به صفتى از صفات كمال الهى روند و او را به هيچ صفتى از صفات نقص متّصف ندانند

(و روى العلا عن ابى عبيدة عن احدهما صلوات اللَّه عليهما قال اذا كنت فى سفر فقل اللَّهمّ اجعل مسيرى عبرا و صمتي تفكّرا و كلامى ذكرا)

و به بيست و يك سند صحيح منقولست كه حضرت امام محمد باقر يا حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهما مى‌فرمودند كه هر گاه در سفرى باشى اين دعا را بخوان بسيار و ترجمه‌اش اينست كه خداوندا چنان كن كه در هر گامى مرا عبرتى حاصل شود و چنان كن كه اگر خاموش باشم در فكر باشم و اگر گويا باشم در ذكر باشم.

و عبرت بمعنى در گذشتن است به آن كه اگر به خرابى رسيد بخاطر رساند كه وقتى آبادان بوده است و چه بسيار كسى كه بوده‌اند و رفته‌اند و عنقريبست كه تو نيز از جمله رفته‌ها خواهى بود و بهر چه نظر كنى فكر كنى كه اين ممكن است و مصنوع است و صانعى دارد كه رب العالمين است و رحمانيت الهى اقتضاء وجود اين شى‌ء كرده است و عالم الهى اقتضاء وجودش كرده است به قدرت كامله و فوايد آن را فكر كند و عبرت آن را متفكر سازد و اگر سخن كند عبث سخن نگويد.

چنانكه به اسانيد صحيحه منقولست از باب مدينه حكمت سيد المرسلين ٦ كه جميع خوبيها جمع شده است در سه چيز در نظر و سكوت و كلام، و هر نظرى كه در آن عبرتى نباشد سهو است، و