لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٦ - وقوف به عرفات

داشته باشد پس كسانى كه در زمان امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه باشند شش معصوم را مى‌بايد كه امام دانند و جازم باشند كه هر امامى را كه آن حضرت بفرمايند كه بعد از من امام است امام دانند و اگر آن حضرت دوازده را نام برد يا مجملا بفرمايند اعتقاد به امامت ايشان در وقت خود داشته باشند بعد از آن حضرت فرمودند كه دو فرشته موكلند در اين دو مازم و مى‌گويند كه پروردگارا سلامت دار اين جمع را در دار دنيا و سلامت دار ايشان را در عقبى و ظاهر كلام لغويين آنست كه مراد از مأزم تنگناست و منى دو تنگنا دارد يكى از طرف عرفاتست كه آن تنگناى مشعر است و يكى از طرف مكه معظمه كه به ابطح مى‌رسند وقتى كه از تنگنا در مى‌آيند و از ابطح داخل مكه معظمه مى‌شوند پس ظاهر اين حديث آنست كه از اين دو تنگنا هر كه بگذرد مغفور است موافق كلام اهل لغت و علما كه ما زمين مى‌كوبند تنگناى مشعر الحرام را مى‌خواهند و بنا بر اطلاق ايشان مراد از مازم يك طرف كوه است و مشعر الحرام يك دره است از منى تا عرفات‌

(و انّ ابواب السّماء لا تغلق تلك اللّيلة لأصوات المؤمنين لهم دويّ كدوىّ النّحل يقول اللَّه عزّ و جلّ انا ربّكم و أنتم عبادى ادّيتم حقّى و حقّ علىّ ان استجيب لكم فيحطّ تلك اللّيلة عمن اراد ان يحطّ عنه ذنوبه و يغفر لمن اراد ان يغفر له)

و در حسن كالصحيح از حلبى منقول است بروايت كلينى پس صحيح باشد بروايت صدوق كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر توانى كه شب عيد را احيا كن به درستى كه بما رسيده است يعنى از حضرت سيد المرسلين صلى اللَّه عليه و اله كه درهاى آسمان را نمى‌بندند از جهة بالا بردن اعمال صالحه مؤمنان و صداى ايشان مانند