لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٥ - وقوف به عرفات

صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه هر روز بيست و پنجم رتبه بگويد

(اللَّهمّ اغفر للمؤمنين و المؤمنات و المسلمين و المسلمات)

حق سبحانه و تعالى بعدد هر مؤمنى كه بوده‌اند و هر كه خواهد بود تا روز قيامت حسنه در نامه عمل او بنويسد و سيئه محو كند و درجه بلند كند.

و در حسن كالصحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه هر كه دعا كند مى‌بايد كه دعاى او عام باشد به آن كه اول تصريح كند اسامى مؤمنين و مؤمنات را و در همه ضماير متكلم مع الغير بياورد و اين تغيير در دعاهاى منقوله نيز ضرر ندارد مثلا اگر در واقع چنين باشد كه‌ اللهم اغفر لي‌ را بگويد اللهم اغفر لنا چون از جانب ايشان مرخصيم و در اين باب احاديث بسيار وارد شده است و بعضى از اينها نيز گذشته است و ديگر خواهد آمد

(و من مرّ بين مأزمي منى غير مستكبر غفر اللَّه له ذنوبه)

و كالصحيح منقول است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه هر كه بگذرد به ميان دو تنگناى منى نه از روى تكبر حق سبحانه و تعالى گناهان او را بيامرزد، و در محاسن مذكور است كه راوى گفت عرض نمودم كه استكبار كدام است حضرت فرمودند آنست كه حقرا نشناسد و اهل حقرا حقير داند و چنانكه سابقا گذشت و احاديث متواتره وارد است كه اكثر اوقات كه اطلاق تكبر مى‌كنند در امثال اين مواضع مراد ايشان مخالفت حق است از اهل ملل باطله غير مذهب اماميه و هر جا اماميه مى‌گويند اثنا عشريه مى‌خواهند، و مراد از اثنا عشريه آنست كه غير ايشان را امام نداند تا هر معصومى كه از ائمه اثنا عشر كه در زمان او باشند اعتقاد