لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣١٤ - باب القول عند الركوب

باب القول عند الرّكوب‌

(كان الصّادق صلوات اللَّه عليه اذا وضع رجله فى الرّكاب يقول‌ سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ‌ و يسبّح اللَّه سبعا و يحمد اللَّه سبعا و يهلّل اللَّه سبعا)

اين بابى است در بيان اذكار و دعواتى كه در وقت سوار شدن مستحب است خواندن آنها خواه در سفر و خواه در حضر.

در قوى كالصحيح منقولست كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه چون پا در ركاب مى‌گذاشتند كه سوار شوند اين آيه را كه ترجمه‌اش اينست مى‌خواندند كه به پاكى ياد مى‌كنم خداوندى را كه مسخر گردانيد اين حيوان را از جهة ما و ما نمى‌توانستيم كه آن را مسخر خود گردانيم، و حق سبحانه و تعالى در قرآن مجيد در بسيار جائى منت بر بندگان خود گذاشته است به تسخير حيوانات بلكه عالم علوى و سفلى را همه از جهة بندگان خود آفريده است مى‌بايد كه بنده در هر نعمتى خداوند خود را ياد كند و اقل مراتب شكر كه بر همه لازمست آنست كه بدانند كه اين نعمتهاى اوست كه از جهة ايشان آفريده است تا نعمتهاى خود را بر ايشان بيفزايد در دنيا و عقبى و بعد از آن هفت نوبت سبحان اللَّه و هفت نوبت الحمد للّه و هفت مرتبه لا اله الا اللَّه مى‌گفتند و بعد از آن پاى ديگر را مى‌گردانيدند و سوار مى‌شدند

(و روى عن الاصبغ بن نباتة انه قال أمسكت لأمير المؤمنين‌