لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨١ - حج ابراهيم

آزمايشى بود كه هويدا ساخت خلّت حضرت ابراهيم ٧ را كه محبت ما را بر محبت چنين فرزندى مقدم داشت و فدا داديم اسماعيل يا اسحاق يا هر دو را بذبحى عظيم و بسيار فربه يعنى قوچ سياه و سفيدى كه در علف زار راه مى‌رفته است و در آن جا مى‌خورده است و هميشه نظر در علفزار كرده بود و پشكل و بول در علفزار كرده بود و اينها كنايه است از فربهى، و بعضى گفته‌اند كه اين مواضع از آن سياه بوده، و بعضى گفته‌اند كه سايه‌اش عظيم بوده است و اين نيز كنايه است از فربهى، و شاخ دار بود و نر بود و در باغستانهاى بهشت چهل سال چريده بود تا فداى اسماعيل بوده باشد. چنين گويد مصنف اين كتاب كه در اين كتاب نمى‌خواهم كه حكايات را نقل كنم زيرا كه غرضم از تاليف اين كتاب ايراد اخبار احكام است و به تقريب علتى چند را ذكر مى‌كنم و هر چه قصّهاى پيغمبران است در كتاب نبوت ذكر كرده‌ام، و بسيارى از آن در علل و عيون و خصال ذكر كرده است و اكثر را در روضه ذكر كرده‌ام.

(و انّ ابراهيم و اسماعيل ٨ حدّ المسجد الحرام ما بين الصّفا و المروة فكان النّاس يحجّون من مسجد الصّفا و قد روى انّ ابراهيم خطّ ما بين الحزورة إلى المسعى)

و منقول است در قوى كالصحيح از حسن كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از راى ايشان در مسجد الحرام حضرت فرمودند كه ابراهيم و اسماعيل حد مسجد الحرام مقرر فرمودند در ميان صفا و مروه، و صدوق زياد كرده است كه پس مردم حج يعنى طواف مى‌كردند از مسجد صفا و در بعضى از نسخ و المروة يعنى مسجد مروه.

و كلينى ذكر كرده است كه در روايتى ديگر منقول است از حضرت‌