لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦١٥ - كندن مو

استطاع فان كانت تؤذيه فليقصّها و ليطعم مكان كلّ ظفر قبضة من طعام.)

و به اسانيد صحيحه منقول است از معاويه كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از حكم محرمى كه ناخنهاى او دراز باشد يا بعضى از آن بشكند و او را آزار دهد حضرت فرمودند كه از ناخنها هيچ چيز نمى‌گيرد اگر تواند و اگر آزارش دهد و آن را بگيرد و بواسطه هر ناخنى يك قبضه از طعام بدهد و طعام خوردنيست از گندم و جو و خرما در عربستان از غذاى ايشانست و مويز در يمن غذاست و احوط گندم است.

(و سال اسحاق بن عمّار ابا ابراهيم صلوات اللَّه عليه عن رجل نسى ان يقلّم اظافيره عند الاحرام حتّى احرم قال يدعها قلت فانّ رجلا من اصحابنا افتاه ان يقلّم اظافيره و يعيد احرامه ففعل قال عليه دم.)

و در موثق كالصحيح منقولست از اسحاق كه گفت سؤال كردم از حضرت امام موسى كاظم صلوات اللَّه عليه از شخصى كه فراموش كند كه در وقت احرام ناخنهاى خود را بگيرد تا آن كه محرم شود حضرت فرمودند كه بحال خود بگذارد و نگيرد عرض نمودم كه شخصى از اصحاب ما او را فتوى داد كه ناخنهاى را بگيرد و احرام را اعاده كند و چنين كرد حضرت فرمودند كه بر اوست كه گوسفندى بكشد، و ظاهر اين عبارت آنست كه آن كه گرفته است يك گوسفند مى‌دهد، و ليكن بسند ضعيفى روايت كرده است از اسحاق و در آخرش تصريح نموده است كه بر آن كه او را فتوى داده است گوسفنديست، و عمل علماء بر اين است و ممكن است كه هر يك را گوسفندى بايد داد و اين احوط است و اللَّه تعالى يعلم.

[كندن مو]

(و روى حريز عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه قال اذا نتف الرّجل ابطه بعد الاحرام فعليه دم.)