لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٦٩٧ - باب الوقت الذى اذا ادركه الانسان يكون مدركا للتمتع

به عرفات رفتند و بعضى از صلحا كه داخل عرفات شده بودند اندكى قبل از ظهر به گمان آن كه مى‌توانند ادراك عمره كردند شتران ذلول از بدويان كرايه كرده بودند و در اثناى راه در مشعر الحرام بما رسيدند و اكثر مردمان كه با بنده آمده بودند چون به مكه معظمه رسيدند و در راه جفاى بسيار كشيده بودند مشغول استراحت شدند و توقف از جهة ايشان نكرديم و عمره به جا آورديم خود را به تعجيل به عرفات رسانيديم قريب به عصر و بعد از آن ظاهر شد كه آن مشقت در كار نبود و بنده شكر مى‌كردم كه الحمد للّه هر چه شد بى‌اختيار بنده شد و از آن كه حركت عنيف كه واقع شد نقصان بسيار رسيد كه مظنون شد كه شارع اين مقدار كار را تنگ نكرده است، و چند حديث وارد شده است كه چون شب عرفه داخل شود عمره فوت مى‌شود و در بعضى زوال شمس روز هشتم و بعضى تا سحر شب عرفه و بعضى تا وقتى كه خود را پيش از شام داخل عرفات كند و اظهر در روايات آنست كه اگر حج اسلام باشد اگر پيش از شام يابد كه به عرفات مى‌رسد به آن كه از گفته جمعى از مردمان كه او را علم به همرسد يا دو عادل يا جمعى كه ظن قريب بعلم به همرسد از گفته ايشان على الظاهر عمره را مقدم مى‌دارد و اگر حج سنت باشد مخير است ميان تمتع و افراد يا حج اسلام باشد و نيابد كه عرفات را پيش از غروب در مى‌يابد و حج افراد مى‌كند و اللَّه تعالى يعلم‌

(و روى الحسن بن محبوب عن علىّ بن رئاب عن ضريس الكناسيّ عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال سألته عن رجل خرج متمتّعا بعمرة إلى الحجّ فلم يبلغ بمكّة الّا يوم النّحر فقال يقيم بمكّة على احرامه و يقطع التّلبية حين يدخل الحرم فيطوف بالبيت و يسعى و