لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٢ - باب ثواب النفقة على الخيل

و جمعى از فضلاى ما معارضه كرده‌اند با ايشان در مثل آيه «وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى‌» كه مى‌بايد مراد از اين آيه على باشد چون امامت آن حضرت منصوص و به نصوص متواتره ثابت شده است و امامت مفضول قبيح است عقلا پس مى‌بايد كه آن حضرت افضل باشد پس مى‌بايد كه مراد از اتقى آن حضرت باشد، و ظاهرا به محض جدل اين معارضات واقع شده است و عامه و خاصه روايت كرده‌اند كه آيه در شأن ابو دحداح نازل شده است و اتقى اضافى است نسبت به آن شخصى كه تكذيب نبى كرد لهذا او را اشقى گفت با آن كه بحسب ظاهر مسلمان بود و اگر چه منافق بود اما اشقى از او بسيار بودند امّا بحسب احتمال ممكن است گفتن كه چون روايات اسباب نزول احاديث مفيد علم نيست ممكن است كه مراد از اين آيه على بن ابى طالب باشد نه آن كه جزم كنند كه البته در شأن آن حضرتست و اكثر قرآن در شأن آن حضرت و در ذم دشمنان آن حضرتست اگر اين آيه در شأن ديگرى باشد نقصى به آن حضرت نمى‌رسد و هم چنين در ما نحن فيه و ليكن چون احاديث بسيار وارد است كه اگر اين آيه در شأن آن حضرت نازل شده باشد مظنون آنست كه نفقه بر خيل افترا عامه باشد چنانكه داب ايشانست و اگر حضرت نيز فرموده باشند تقيه كرده خواهند بود يا آن كه همين آيه دو مرتبه نازل شده باشد يا دو آيه باشد و يكى را انداخته باشند به توهم تكرار چنانكه عامه و خاصه اخبار متواتره نقل كرده‌اند كه قرآن زياده بر اين بوده است و آن نزد حضرت امام العصر و الزمان و خليفة الرحمن است صلوات اللَّه عليه و اللَّه تعالى يعلم و مؤيد اخفا آن كه روزى حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه بر