لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٧٢ - زمانى كه مىشود حيوان را زد

صلوات اللَّه عليه سؤال كرد كه چه وقت مى‌توانم زد مركوبم را در حالتى كه بر او سوار باشم حضرت فرمودند كه هر گاه در زير تو راه نرود چنانكه راه مى‌رود كه خود را به توشه رساند چنانكه حيوانات در وقت جو مى‌دوند و اگر علف زارى را ديدند تند مى‌روند پس از اين حركت آن ظاهر مى‌شود كه اين مقدار تند مى‌تواند رفت و نمى‌رود و در اين صورت مى‌توان زدن آن را

(و روى انّه قال اضربوها على العثار و لا تضربوها على النفار فانّها ترى ما لا ترون)

و مرويست كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه چهار پا را بزنيد وقتى كه از سر در رود و مزنيد از رميدن به درستى كه گاه هست كه جنّى را ديد و رم مى‌كند يا شير و گرگ و ببر در شبهاى تار مى‌بيند و شما نمى‌بينيد و آن چه در كافى و محاسن است بر عكس است كه حضرت سيد المرسلين ٦ و حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه اگر بسر در رود مزنيد و اگر رم كند بزنيد و اگر اين علت نمى‌بود حمل بر سهو نساخ مى‌توانست كردن و ظاهرا صدوق حديثى بر اين نهج ديده باشد و نزد او صحيح‌تر باشد آن را ذكر كرده باشد و بر نهج عكس چهار حديث وارد است، و اولى و احوط آنست كه او را از جهة هيچ يك آن را نزنند اما از جهة سر درآمدن به اعتبار احاديث و اما از جهة رم كردن به اعتبار وجهى كه صدوق ذكر كرده و گفته است كه ميان من و خدا حجت است و شكى نيست كه امرى كه وارد است امر وجوبى نيست بلكه امر جواز است يعنى مى‌تواند زدن‌

(و قال رسول اللَّه ٦ اذا عثرت الدّابّة تحت الرّجل‌