لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٢ - ثواب طواف و نماز و نظر به كعبه

در يك فرسخ آخر مى‌شود بعد از آن به جاى رفع سيئات حسنات نوشته شود به آن كه بيست حسنه نوشته شود و چون احرام گيرد صد هزار حسنه در نامه عملش نويسند و چون تلبيه گويد چنين، بلكه مستحبات نيز چون كار با اكرم الاكرمين است و چون بحسب اين احاديث اگر صد هزار باره گناهان كرده باشد و خانه‌اش در ميقات باشد به سبب احرام مستحق جميع مغفرت مى‌شود بلكه به سبب غسل احرام و هر يك علت مستقله مغفرتند و گناهى كه نمانده باشد افعال بنده لغو مى‌شود پس مى‌بايد كه بعوض آنها حسنات نوشته شود و وجه ديگر آن كه گناهان دل را سياه كرده‌اند چنانكه از اخبار متواتره ظاهر مى‌شود و تجربه نيز شاهد است كه به سبب هر معصيتى زنگى بر آينه دل مى‌نشيند و در مرتبه اولى گناهان زدوده مى‌شود پس بهتر پس بهتر و اين مرتبه انتها ندارد هر چند بيشتر زدوده مى‌شود قابليت انعكاس علوم و حكم الهى بيشتر بهم مى‌رسانند لهذا اين عبادات را مقرر فرموده‌اند كه به سبب هر يك نورى در دل بهم رسد و ظلمتهاى انعكاس معاصى و تعلقات زايل شود تا به مرتبه كه فانى فى اللَّه شود و باقى «باللَّه و بى يسمع و بى يبصر و بى ينطق و بى يبطش» شود كه هر چه شنود از او شنود و هر چه بيند به او بيند و هر چه گويد و هر چه به او گويد و هر چه كند به او كند و آن كه اكثر اوقات نمى‌شود از جهة آنست كه اكثر عالميان مانند حيوانات از پدر و مادر خود حركتى و سكونى چند ياد گرفتند.

و از هيچ حركتى خبر ندارند كه از جهة چه چيز است و بچه نحو مى‌بايد كرد.

و جمعى كه پيشتر آمدند و از علما مسايل خود را ياد گرفتند نمى‌فهمند كه اگر اين عالم عالم مى‌بود چرا او نيز مانند ايشان گرفتار دنياست و اوقات خود را صرف لا طايلى چند مى‌كند و اين عالم از آباء و امّهاتش‌