لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٣ - ثواب طواف و نماز و نظر به كعبه

اجهل است و اندكى كه بالاتر آمد به خاطرش مى‌رسد كه خود مى‌بايد رياضت كشيدن تا آدم شود نمى‌داند كه هزار مرتبه طعام پختن را ديده است و اگر خواهد كه طعام پزد مصالح را ضايع خواهد كرد، و مى‌بيند كه اگر خود با نهايت شعور خواهد كه سواد روشن كند بى ملّاى مكتبى محال عادى است و اگر سواد داشته باشد و پيش خود خواهد كه صرف مير كه فارسى است ياد گيرد عمرى صرف مى‌بايد كرد تا ياد گيرد يا نگيرد، و اگر استاد دانائى داشته باشد يك شب همه را ياد مى‌تواند گرفت با آن كه آن علم از قبيل تكلم است كه اطفال متكلم مى‌شوند بى معلم، و علم سلوك إلى اللَّه علمى است كه حق سبحانه و تعالى پيغمبران و اوصياى ايشان را از جهة تعليم اين علم فرستاده است و اگر بدون ايشان ممكن بود ايشان را نمى‌فرستاد و بعد از ايشان عالم اين علم عالم ربانى است كه در اقوال و افعال تابع طريقه حضرات ائمه معصومين صلوات اللَّه ائمه معصومين صلوات اللَّه عليهم بوده باشد و محبت دنيا را از دل خود بيرون كرده باشد و عمل به آداب و سنن ايشان نموده باشد و دل او به انوار علوم ايشان منور شده باشد زيرا كه عبارات حق گاهى موهم معنى چند مى‌باشد كه آن معنى البته مراد نيست مثل عبارت حديث قدسى اگر جمعى اندكى پيشتر آمدند اين معانى را دانستند، تحصيل استاد از همه مشكلتر است چون جمعى كه علماى اين علمند مختفيند و شبيهند در صورت و گفتگوها با ملاحده، بسيار است كه ملحد مى‌شوند به نادانى چون عبارات صوفيه قريبست به عبارات ملاحده و مثل عبارت ملاحده مثل عبارت حديث قدسى كه الحال گفته شد جمعى حلول مى‌فهمند و جمعى اتحاد و جمعى به وحدت وجود به نحوى كه خود مى‌فهمند و همه كفر است، و بديهى است كه مبتدى كه شمسيه خواند اگر عبارات حاشيه دوانى را فكر