«پروردگارا! در مقابل تكذيب آنها مرا يارى كن». «١»
به هر حال، مجموعه‌اى از اين حوادث ناگوار و زخم زبان‌هاى شديد، قلب پاك او را سخت مى‌فشرد، تا اين كه: طوفان فرا رسيد، و خداوند او را از چنگال اين قوم ستمگر، و آن كرب عظيم و اندوه بزرگ، رهائى بخشيد.
بعضى از مفسران احتمال داده‌اند: منظور از «كرب عظيم» همان طوفان بوده است كه جز «نوح» و يارانش از آن نجات نيافتند، ولى اين معنى بعيد به نظر مى‌رسد.
***
پس از آن مى‌افزايد: «ما فرزندان نوح را بازماندگان (روى زمين) قرار داديم» «وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ».
آيا به راستى تمام انسان‌هائى كه اكنون روى زمين زندگى مى‌كنند از فرزندان «نوح» هستند؟ و آيه فوق همين را مى‌گويد؟ و يا گروه عظيمى از انبياء و اولياء و صلحاء از دودمان او باقى مانده‌اند،- هر چند همه مردم از دودمان او نيستند؟- در اين زمينه، بحثى داريم كه به خواست خدا در نكات خواهد آمد.
***
به علاوه، «ذكر خير و ثناء جميل و نام نيك براى نوح، در ميان امت‌هاى بعد قرار داديم» «وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ».
از او به عنوان يك پيامبر مقاوم، شجاع، صبور، دلسوز و مهربان ياد مى‌كنند، و او را «شيخ الانبياء» مى‌نامند.
تاريخ او، اسطوره مقاومت و ايستادگى است، و برنامه او الهام بخش براى همه رهروان راه حق در برابر كارشكنى‌هاى سخت دشمنان و نابخردى‌هاى آنها.