دشمنانشان دانسته‌اند كه به اصطلاح آنها را به چهار ميخ مى‌كشيدند، هر يك از دست و پاى آنها را با ميخ به زمين، چوبه دار، و يا ديوارى مى‌كوبيدند، و مى‌گذاشتند تا جان دهد!
و سرانجام بعضى نيز، احتمال داده‌اند كه: «اوتاد» همان «اهرام مصر» است كه همچون ميخ بر دل زمين نشسته، و چون «اهرام» از ويژگى‌هاى فراعنه است اين توصيف در قرآن منحصراً در مورد آنان آمده است.
در عين حال، اين احتمالات با هم منافاتى ندارد و ممكن است در مفهوم اين كلمه جمع باشد.
اما در مورد «اصحاب الايكه»،- «ايكه» به معنى «درخت» است و «اصحاب الايكه» همان قوم حضرت «شعيب» هستند كه در سرزمينى پر آب و مشجر، در ميان «حجاز» و «شام» زندگى مى‌كردند- در تفسير سوره «حجر» ذيل آيه ٧٨ به قدر كافى سخن گفته‌ايم. «١»
***
آرى، «هر يك از اين گروهها رسولان پروردگار را تكذيب كردند و عذاب الهى درباره آنها محقق شد» «إِنْ كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقابِ». «٢»

و تاريخ نشان مى‌دهد: چگونه هر گروهى از آنها با بلائى جان سپردند و در مدت كوتاهى شهر و ديارشان، به ويرانه‌اى تبديل شد، و نفراتشان به جسدهائى بى‌روح!
***