تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥١
٢٦- پس خداوند خوارى را در زندگى اين دنيا به آنها چشانيد، و عذاب آخرت شديدتر است اگر مىدانستند.
شأن نزول:
بعضى از مفسران، از «عبداللَّه بن مسعود» نقل كردهاند: روزى جمعى از صحابه پيامبر صلى الله عليه و آله كه ملالت خاطرى پيدا كرده بودند، عرض كردند: اى رسول خدا! چه مىشد، حديثى براى ما بيان مىكردى تا زنگار ملالت از دلهاى ما بزدايد؟
در اينجا نخستين آيه از آيات فوق نازل شد و قرآن را به عنوان «احسن الحديث» معرفى كرد. «١»
***
تفسير:
در آيات گذشته سخن از بندگانى در ميان بود كه مطالب را مىشنوند، و بهترين آنها را برمىگزينند، و نيز سخن از شرح صدر و سينههاى گشادهاى مطرح بود كه آماده پذيرش كلام حق است.
در آيات مورد بحث، به همين مناسبت سخن از قرآن به ميان مىآيد، تا ضمن تكميل بحثهاى گذشته، حلقههاى توحيد و معاد را با ذكر دلائل «نبوت» تكامل بخشد.
نخست مىگويد: «خداوند بهترين حديث و نيكوترين سخن را نازل كرده است» «اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ».