در آيات اين سوره گاه، سخن از تسبيح و تنزيه «عباد اللَّه المخلصين» به ميان آمده، و گاه، سخن از «تسبيح فرشتگان»، و در اينجا سخن از «تسبيح و تنزيه خداوند» نسبت به ذات پاكش مى‌باشد.
***
و در جمله دوم، همه پيامبران را مورد لطف بى‌پايان خويش قرار داده مى‌گويد: «سلام بر رسولان» «وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ».
سلامى كه نشانه سلامت و عافيت از هر گونه عذاب و كيفر روز قيامت است، سلامى كه امان در برابر شكست‌ها و دليل بر پيروزى بر دشمنان است.
قابل توجه اين كه: در آيات اين سوره بر بسيارى از پيامبران جداگانه سلام فرستاده، در آيه ٧٩ فرمود: «سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ»، در آيه ١٠٩: «سَلامٌ عَلى‌ إِبْراهِيمَ»، و در آيه ١٢٠: «سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ» و در آيه ١٣٠:
«سَلامٌ عَلى‌ إِلْ‌ياسِينَ».
اما در اينجا تمام اين سلام‌ها و غير اينها را در يك جمله خلاصه و جمع‌بندى كرده مى‌فرمايد: «سلام بر همه پيامبران مرسل».
***
و سرانجام در آخرين جمله، سخن را با حمد الهى پايان داده مى‌گويد:
«حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است» «وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ».
سه آيه اخير، مى‌تواند اشاره و مرورى اجمالى، بر تمام اين مسائل اين سوره باشد، چرا كه بخش مهمى از اين سوره، پيرامون توحيد و مبارزه با انواع شرك بود، و آيه اول با تسبيح و تنزيه خداوند، از توصيف‌هاى مشركان همه را بازگو مى‌كند.