تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٥
پيامبرانى از جنس خود شما، همراه با آيات پروردگارتان، و با انذار و اعلام خطرهاى مستمر، و پىدرپى و تلاوت آيات به طور پىگير و مداوم، به سراغ شما آمدند. «١»
با اين حال، چگونه اين تيرهروزى دامان شما را گرفت؟ و به راستى اين گفتگوى خازنان دوزخ، از دردناكترين عذابها براى آنها است، كه به هنگام ورود در جهنم (به جاى خوشآمد بهشتيان) با آن روبرو مىشوند.
***
به هر حال، آنها با يك جمله كوتاه و دردآلود، به آنها پاسخ داده «مىگويند:
آرى، پيامبران آمدند، و آيات الهى را بر ما خواندند، و به قدر كافى انذار كردند، ولى فرمان عذاب الهى بر كافران مسلّم شد» و عذاب او دامان ما را گرفت «قالُوا بَلى وَ لكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذابِ عَلَى الْكافِرِينَ».
جمعى از مفسران بزرگ، «كَلِمَةُ الْعَذابِ» را اشاره به سخنى مىدانند كه: به هنگام هبوط آدم به زمين، يا به هنگام تصميم شيطان به اغواى بنى آدم، از سوى پروردگار گفته شد، چنان كه در آيه ٣٩ «بقره» مىخوانيم، وقتى آدم به زمين هبوط كرد، خداوند فرمود: وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ: «كسانى كه كافر شوند، و آيات ما را تكذيب كنند، آنها اصحاب آتشند و جاودانه در آن خواهند ماند».
و به هنگامى كه شيطان عرض كرد: همه آنها- جز بندگان مخلصت- را اغوا مىكنم، خداوند فرمود: لَأَمْلَئَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِيْن: «به طور مسلّم دوزخ را از گنهكاران جن و انس پر خواهم كرد»!. «٢»