١- منطق آزاد انديشى اسلام
بسيارى از مذاهب، پيروان خود را از مطالعه و بررسى سخنان ديگران نهى مى‌كنند، چرا كه بر اثر ضعف منطق، كه به آن گرفتارند از اين مى‌ترسند: منطق ديگران برترى پيدا كند و پيروانشان را از دستشان بگيرد!
اما به طورى كه در آيات فوق خوانديم، اسلام در اين قسمت سياست «دروازه‌هاى باز» را به اجرا درآورده، و بندگان راستين خداوند را كسانى مى‌داند كه اهل تحقيقند، نه از شنيدن سخنان ديگران، وحشت دارند، نه تسليم بى‌قيد و شرط مى‌شوند، و نه هر وسوسه را مى‌پذيرند.
اسلام، به كسانى بشارت مى‌دهد كه: گفتارها را مى‌شنوند و خوب‌ترين آنها را برمى‌گزينند. نه، تنها خوب را بر بد ترجيح مى‌دهند، در ميان خوبها هر گلى را كه بهتر است، مى‌چينند.
قرآن، جاهلان بى‌خبرى كه به هنگام شنيدن پيام حق، دست در گوش مى‌گذارند و جامه بر سر مى‌كشند را شديداً نكوهش مى‌كند، چنان كه در سخنان نوح عليه السلام به هنگام شكوى‌ به پيشگاه پروردگار آمده است: وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً: «خداوندا! هر زمان آنان را دعوت كردم كه آنها را ببخشى انگشتها را در گوش قرار دادند، و لباس بر خويشتن پيچيدند، در گمراهى خود اصرار ورزيدند، و شديداً استكبار كردند». «١»
اصولًا مكتبى كه داراى منطق نيرومندى است دليلى ندارد كه از گفته‌هاى ديگران، وحشت داشته باشد، و از طرح مسائل آنها هراس به خود راه دهد، آنها بايد بترسند كه ضعيف و بى‌منطق‌اند.