اغوا مى‌كند، خداوند «فرمود: به حق سوگند، و حق مى‌گويم» «قالَ فَالْحَقُّ وَ الْحَقَّ أَقُولُ». «١»

***
«كه جهنم را از تو و پيروانت همگى، پر خواهم كرد» «لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَ مِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ».
آنچه از آغاز سوره، تا به اينجا بوده همه حق بوده است، و آنچه پيامبران بزرگى- كه گوشه‌اى از زندگانيشان در اين سوره آمده- و به خاطر آن پيكار و مبارزه كردند، حق بوده، سخن از قيامت و عذاب دردناك طاغيان و انواع مواهب بهشتيان كه در اين سوره به ميان آمده، همه حق است، پايان سوره نيز حق است و خداوند، به حق سوگند ياد مى‌كند، و حق مى‌گويد كه: جهنم را از شيطان و پيروانش پر مى‌كند، تا در برابر حرف «ابليس» در مورد اغواى انسان‌ها- كه با قاطعيت ادا شد- پاسخ قاطعى بيان فرموده باشد و تكليف همه را روشن كند.
به هر حال، اين دو جمله، مشتمل بر تأكيدات فراوانى است: دو بار روى مسأله «حق» تأكيد كرده و سوگند ياد نموده، و جمله «لَأَمْلَأَنَّ» نيز با نون تأكيد ثقيله، همراه است، «أَجْمَعِينَ» نيز تأكيد مجددى بر همه اينهاست، تا كسى كمترين ترديد و شكى در اين باره به خود راه ندهد كه، براى شيطان و پيروانش راه نجاتى نيست و ادامه خط آنها به «دار البوار» منتهى مى‌گردد.
***
سپس، در پايان اين سخن به چهار مطلب مهم، در عباراتى كوتاه و روشن اشاره مى‌كند: