إِسْحاقَ يَعْقُوبَ: «ما او را به تولد اسحاق بشارت داديم و نيز به تولد يعقوب بعد از اسحاق».
اين آيه نشان مى‌دهد كه ابراهيم عليه السلام مطمئن بود، اسحاق عليه السلام مى‌ماند و فرزندى همچون يعقوب عليه السلام از او به وجود مى‌آيد، بنابراين نوبتى براى ذبح باقى نخواهد ماند.
كسانى كه ذبيح را اسحاق عليه السلام مى‌دانند در حقيقت اين آيات را ناديده گرفته‌اند.
ثالثاً: روايات بسيارى در منابع اسلامى آمده است كه: نشان مى‌دهد ذبيح اسماعيل عليه السلام بوده است، به عنوان نمونه:
در حديث معتبرى از پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله اسلام نقل شده: أَنَا ابْنُ الذَّبِيْحَيْنِ: «من فرزند دو ذبيحم» و منظور از «دو ذبيح» يكى پدرش «عبداللَّه» است كه «عبدالمطلب» جدّ پيامبر صلى الله عليه و آله نذر كرده بود او را براى خدا قربانى كند، سپس يكصد شتر به فرمان خدا فداء او قرار داد و داستانش مشهور است، و ديگر اسماعيل عليه السلام بود؛ زيرا مسلّم است كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله از فرزندان اسماعيل عليه السلام است، نه اسحاق عليه السلام. «١»
در دعائى كه از على عليه السلام از پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله نقل شده مى‌خوانيم: يا مَنْ فَدا اسْماعِيْلَ مِنَ الذِّبْحِ: «اى كسى كه فدائى براى ذبح اسماعيل قرار دادى». «٢»
در احاديثى كه از امام باقر و امام صادق عليهما السلام نقل شده مى‌خوانيم: «هنگامى كه سؤال كردند: «ذبيح» كه بود؟ فرمودند: «اسماعيل».
در حديثى كه از امام على بن موسى الرضا عليه السلام نقل شده، نيز مى‌خوانيم: لَوْ