و اموال آنها كمترين سودى به حالشان نداشت، چنان كه قرآن مى‌گويد: «فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ فَما كانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ» «١»
نه تنها «قارون» كه اقوامى همچون عاد و ثمود و قوم سبا و مانند آنها گرفتار همين سرنوشت شدند.
***
پس از آن، مى‌فرمايد: «سيئات اعمالشان دامان آنها را گرفت» «فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا».
و هر كدام، به نوعى از عذاب‌هاى الهى، طوفان، سيلاب، زمين‌لرزه، و صيحه‌هاى آسمانى، گرفتار شدند، و از ميان رفتند.
و مى‌افزايد: اين سرنوشت، منحصر به آنها نبود «اين مشركان و ظالمان (مكّه) نيز به زودى گرفتار سيئات اعمالشان خواهند شد، و هرگز نمى‌توانند از چنگال عذاب الهى بگريزند» «وَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ هؤُلاءِ سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزِينَ».
بلكه، از آنها نيز فراتر مى‌رود، و همه ستمگران مغرور و بى‌خبر از خدا را، در تمام اعصار و قرون شامل مى‌شود.
در اين كه، منظور از جمله «سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا» عذاب دنيوى است، يا اخروى؟ دو احتمال داده شده است، اما به قرينه «فَأَصابَهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا» (پيشينيان آنها گرفتار سيئات اعمالشان شدند) تفسير اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
***
قرآن در پاسخ اين سخن كه مى‌گفتند: نعمت‌هاى ما مولود آگاهى و توانائى