شناختش باز داشته، او است كه نشانه‌هاى عالم هستى، دل‌هاى منكران را بر اقرار به وجودش واداشته، و برتر و بالاتر است از گفتار كسانى كه او را به مخلوقاتش تشبيه مى‌كنند، يا راه انكارش را مى‌پويند». «١»
در جاى ديگر در توصيف پروردگار چنين مى‌گويد:
لَا تَنَالُهُ الْأَوْهَامُ فَتُقَدِّرَهُ وَ لَا تَتَوَهَّمُهُ الْفِطَنُ فَتُصَوِّرَهُ وَ لَا تُدْرِكُهُ الْحَوَاسُّ فَتُحِسَّهُ وَ لَا تَلْمِسُهُ الْأَيْدِي فَتَمَسَّهُ وَ لَا يَتَغَيَّرُ بِحَالٍ وَ لَا يَتَبَدَّلُ فِي الْأَحْوَالِ وَ لَا تُبْلِيهِ اللَّيَالِي وَ الْأَيَّامُ وَ لَا يُغَيِّرُهُ الضِّيَاءُ وَ الظَّلَامُ وَ لَا يُوصَفُ بِشَيْ‌ءٍ مِنَ الْأَجْزَاءِ وَ لَا بِالْجَوَارِحِ وَ الْأَعْضَاءِ وَ لَا بِعَرَضٍ مِنَ الْأَعْرَاضِ وَ لَا بِالْغَيْرِيَّةِ وَ الْأَبْعَاضِ وَ لَا يُقَالُ لَهُ حَدٌّ وَ لَا نِهَايَةٌ وَ لَا انْقِطَاعٌ وَ لَا غَايَةٌ:
«دست انديشه‌هاى بلند، به دامن كبريائيش نرسد، تا در حد و نهايتى محدودش كند، و هوشمندان نتوانند نقش او را در خيال تصوير نمايند، حواس، از دركش عاجز، و دستها از لمسش قاصرند، تغيير و دگرگونى در او راه ندارد، و گذشت زمان هيچ گونه تبديل و دگرگونى براى او به وجود نياورد، آمد و شد شبها و روزها او را كهنه نسازد، و روشنائى و تاريكى تغييرش ندهداو به اجزاء، جوارح و اعضاء، و به عوارض، غيريت و ابعاض، به هيچ كدام توصيف نگردد، حد و نهايتى براى او نيست، و انقطاع و انتهائى ندارد». «٢»
و در جاى ديگر مى‌فرمايد: وَ مَنْ قَالَ فِيمَ؟ فَقَدْ ضَمَّنَهُ، وَ مَنْ قَالَ عَلا مَ؟
فَقَدْ أَخْلَى مِنْهُ، كَائِنٌ لا عَنْ حَدَثٍ، مَوْجُودٌ لا عَنْ عَدَمٍ، مَعَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ لا بِمُقَارَنَةٍ وَ غَيْرُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ لا بِمُزَايَلَةٍ: «و آن كس كه بگويد خدا در كجا است؟ وى را در ضمن چيزى تصور كرده، و هر كس بپرسد بر روى چه قرار دارد؟ جائى را از او خالى دانسته، همواره بوده است، و از چيزى به وجود نيامده، وجودى است