بندگان حقيقى خدا
باز در اين آيات، قرآن از «روش مقايسه» بهره‌گيرى كرده، و در مقابل مشركان متعصب و لجوجى كه سرنوشتى جز آتش دوزخ ندارند، سخن از بندگان خاص و حقيقت‌جوى پروردگار به ميان آورده، مى‌گويد: «بشارت باد بر كسانى كه از عبادت «طاغوت» اجتناب كردند و به سوى خدا بازگشتند» «وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها وَ أَنابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرى‌».
با توجه به اين كه: «بُشْرى‌» در اينجا مطلق است، همه گونه بشارت بر نعمت‌هاى الهى اعم از مادى و معنوى را شامل مى‌شود، اما اين بشارت وسيع و گسترده، مخصوص كسانى است كه از پرستش طاغوت، اجتناب ورزند، و به سوى خدا باز آيند كه مجموع «ايمان و اعمال صالح» در همين جمله، جمع است.
زيرا «طاغوت» در اصل از ماده «طغيان» به معنى تعدى و تجاوز از حد و مرز است، و لذا اين كلمه بر هر متجاوز، و هر معبودى جز خدا، مانند شيطان و حكام جبار، اطلاق مى‌شود (اين كلمه در واحد و در جمع هر دو به كار مى‌رود). «١»
بنابراين «اجتناب از طاغوت» با اين معنى وسيع و گسترده، دورى از هر گونه شرك، بت‌پرستى، هواپرستى، شيطان‌پرستى و تسليم در برابر حاكمان جبار و سلطه‌گران ستمكار را فرا مى‌گيرد، و «انابة الى اللَّه» جامع روح تقوا و پرهيزگارى و ايمان است، و البته چنين كسانى درخور بشارتند.