ديگر اين كه: آنها دائماً آماده اطاعت فرمان خدا در عرصه آفرينش و اجراى اوامر او در پهنه عالم هستى هستند. اين سخن شبيه چيزى است كه در آيات ٢٦ و ٢٧ سوره «انبياء» آمده است: بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ* لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ: «آنها بندگان شايسته خدا هستند* كه در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند، و فرمان او را عمل مى‌كنند».
سوم اين كه: آنها پيوسته تسبيح خدا مى‌گويند و او را از آنچه لايق مقامش نيست منزه مى‌شمرند.
از آنجا كه اين دو جمله (إِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَ إِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ)، از نظر ادبيات عرب، مفهومش «حصر» است، بعضى از مفسران از آن چنين استفاده كرده‌اند كه: فرشتگان با اين عبارت، مى‌خواهند بگويند: تنها ما مطيع فرمان خدا هستيم و تسبيح‌كننده واقعى او نيز مائيم، اشاره به اين كه: «اطاعت» و «تسبيح» بنى آدم در برابر كار فرشتگان، چيز قابل ملاحظه‌اى نيست.
قابل توجه اين كه: جمعى از مفسران، در ذيل اين آيات، حديثى از پيامبر گرامى‌اسلام صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند كه فرمود: ما فِى السَّماواتِ مَوْضِعُ شِبْرٍ الَّا وَ عَلَيْهِ مَلَكٌ يُصَلِّى وَ يُسَبِّحُ: «در تمام آسمان‌ها، حتى به اندازه يك وجب، مكانى وجود ندارد مگر اين كه: در آنجا فرشته‌اى است كه نماز مى‌خواند و تسبيح خدا مى‌گويد»! «١»
در نقل ديگرى، همين معنى به اين صورت بيان شده: ما فِى السَّماءِ مَوْضِعُ قَدَمٍ الَّا عَلَيْهِ مَلَكٌ ساجِدٌ اوْ قائِمٌ: «در تمام آسمان‌ها، حتى به اندازه يك جاى پا وجود ندارد، جز اين كه: فرشته‌اى در آنجا در حال سجده يا قيام است»! «٢»
و در نقل ديگرى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله چنين آمده: روزى به دوستانى كه