مانند مال و مقام دنيوى، و گاه، در سرمايه‌هاى معنوى، مانند صحت و سلامت و عقل و ايمان و ثواب، و اين، همان چيزى است كه خداوند آن را «خُسْرانٌ مُبِين» نام نهاده است ... و هر خسرانى كه خداوند، در قرآن بيان كرده، اشاره به معنى دوم است نه آنچه مربوط به سرمايه‌هاى دنيوى و تجارت‌هاى، معمولى است. «١»
قرآن، در حقيقت انسان‌ها را به تجارت‌پيشگانى تشبيه كرده كه با سرمايه‌هاى سنگين، قدم به تجارتخانه اين جهان مى‌گذارند، بعضى سود كلانى مى‌برند، و گروهى سخت زيان مى‌بينند.
آيات زيادى در قرآن مجيد است كه، اين تعبير و تشبيه در آن منعكس مى‌باشد، و در واقع، بيانگر اين حقيقت است كه: براى نجات در قيامت نبايد در انتظار اين و آن نشست، تنها راه آن، بهره‌گيرى از سرمايه‌هاى موجود، و تلاش و كوشش در اين تجارت بزرگ است كه در آنجا: «همه چيز را به بها مى‌دهند، به بهانه نمى‌دهند»!
و اما چرا زيان مشركان و گنهكاران را «خُسْرانٌ مُبِيْن» توصيف كرده؟ براى اين كه:
اولًا- آنها برترين سرمايه، يعنى سرمايه عمر و عقل و خرد و عواطف و زندگانى، را از دست داده‌اند بى‌آن كه در مقابل آن چيزى به دست آورند.
ثانياً- اگر فقط اين سرمايه را از دست داده بودند بى‌آن كه عذاب و مجازاتى خريدارى كنند، باز مطلبى بود، بدبختى اينجاست كه در برابر از دست دادن اين سرمايه‌هاى عظيم، سخت‌ترين و دردناكترين عذاب را براى خود فراهم ساخته‌اند.
ثالثاً- اين خسرانى است كه قابل جبران نمى‌باشد، و اين از همه دردناك‌تر