تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٤
تفسير:
در سختىها به ياد خدا هستند، اما ...
باز در اينجا موضوعِ سخن، افراد بىايمان و ظالمانند، و چهره ديگرى از چهرههاى زشت آنها را منعكس مىكند.
نخست مىفرمايد: «هنگامى كه انسان را زيان و ضررى (و درد و رنج و فقرى) برسد، براى حل مشكلش ما را مىخواند» «فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعانا».
همان انسانى كه طبق آيات گذشته، از شنيدن نام خداوند يگانه مشمئز مىشد، آرى همان انسان، به هنگام گرفتارى در تنگناى حوادث، به سايه لطف الهى پناه مىبرد.
اما آن هم موقتى است «هنگامى كه به او نعمتى از ناحيه خود عطا كنيم و درد و رنجش را برطرف سازيم، لطف و عطاى ما را به دست فراموشى مىسپارد، و مىگويد: اين نعمت را خودم، دست و پا كردم، و بر اثر لياقت و كاردانى خودم بوده» «ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ نِعْمَةً مِنَّا قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ». «١»
نمونه اين سخن، همان است كه قرآن، در آيه ٧٨ سوره «قصص» از زبان «قارون» نقل مىكند كه، در برابر دانشمندان «بنى اسرائيل» كه به او اندرز دادند:
از اين نعمتهاى خداداد در راه رضاى او استفاده كن! چنين گفت: إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدِى: «اينها مواهبى است كه من با علم و دانش خود به دست آوردهام»!
اين غافلان بىخبر، هيچ فكر نمىكنند كه آن علم و دانش نيز، موهبتى از سوى خداست، آيا آنها اين علم و دانشى را كه سبب تدبير معاش و كسب